تراشه های پلی استر ثبات ابعادی خوبی دارند

تراشه های پلی استر تراشه‌های PET با درجه فیبر یا تراشه‌های PET گرید رشته‌ای نیز به طور گسترده در صنایع مختلف استفاده می‌شوند. این تراشه ها دارای خواص مختلفی از جمله ویسکوزیته ذاتی، مقاومت ویژه مذاب، چسبندگی الکترواستاتیک، مقاومت حرارتی و شکل پذیری هستند. هدف اختراع حاضر تولید یک تراشه پلی استر آمورف با رطوبت کم و محتوای ذرات ریز است. تراشه ترجیحا دارای رطوبت 300 ppm یا کمتر و محتوای ذرات ریز 500 ppm یا کمتر است. ویسکوزیته ذاتی (IV) یک آزمایش کنترل کیفیت کلیدی برای رزین‌های PET است. IV پایین می تواند منجر به یک ورق شکننده یا ضخیم تر و نرخ ضایعات بالا در مرحله ترموفرمینگ فرآیند شود. IV بهینه برای رزین پلی استر با تعداد واحدهای مونومر پلیمریزه شده یک زنجیره پلیمری و توزیع وزن مولکولی آن مونومرها تعیین می شود. توزیع وزن مولکولی باریک تر می تواند به پایداری IV بهتر در طول پردازش نسبت به توزیع وزن مولکولی گسترده منجر شود.

IV رزین پلی استر را می توان با اندازه گیری IV محلول رزین در محلول 60/40 (وزنی %) فنل/1،1،2،2-تتراکلرواتان با استفاده از ویسکومتر مویرگی شیشه ای تعیین کرد. تراشه های پلی استر (همچنین به نام پلی (اتر) ایمیدها) دارای مقاومت حرارتی و شیمیایی عالی، پایداری ابعادی خوب و همچنین مقاومت کششی و خمشی بالا هستند. این ویژگی ها آنها را برای طیف گسترده ای از کاربردهای مهندسی مناسب می کند. تراشه های پلی استر آمورف اختراع حاضر با ذوب پلی تراکم یک مونومر ماده اولیه تحت فشار کاهش یافته، پلت کردن پلی استر تولید شده و خشک کردن تراشه به دست آمده توسط یک فرآیند خشک کردن خاص (مرحله خشک کردن) تولید می شوند که در زیر ذکر می شود. در این روش، مقدار مشخصی از حداقل یک نوع انتخاب شده از یک ترکیب آنتیموان، یک ترکیب ژرمانیوم و یک ترکیب تیتانیوم به عنوان کاتالیزور پلیمریزاسیون استفاده می‌شود.

علاوه بر این، مقدار خاصی از یک ترکیب فلز قلیایی، یک ترکیب فلز قلیایی خاکی و یک ترکیب فسفر ترجیحاً در تراشه پلی استر آمورف وجود دارد. افزودن مقادیر مشخصی از این ترکیبات، تولید یک تراشه پلی استر آمورف را امکان پذیر می کند که مقاومت ویژه مذاب پایین و چسبندگی الکترواستاتیکی برتر را در طول تشکیل فیلم بعدی با روش ریخته گری چسبندگی الکترواستاتیک نشان می دهد. چسبندگی الکترواستاتیک چسبیدن مواد جامد به یکدیگر در میدان الکتریکی است. این یک مکانیسم چسبندگی مواد در گذشته نادیده گرفته شده است، اما در بسیاری از زمینه ها توجه را به خود جلب کرده است. در این مطالعه، ما هیدروژل های پلی (کاتیون-adj-p) حاوی توالی های کاتیونی و آروماتیک مجاور را سنتز کردیم. ما دریافتیم که این پلیمرها برهمکنش های الکترواستاتیکی عالی را در آب شور نشان می دهند.

زنجیره‌های پلیمری متراکم شده و به هم متصل می‌شوند تا برهمکنش‌های الکترواستاتیکی متعددی را در سطح مشترک ایجاد کنند که پایدارتر از یک برهم‌کنش منفرد هستند. این نوع ساختار فوق مولکولی همچنین ممکن است به چسبندگی قوی در این هیدروژل‌ها کمک کند، به ویژه در یک محیط با استحکام یونی بالا. تراشه‌های پلی استر با داشتن رطوبت کم، محتوای ذرات ریز کوچک و محتوای فرعی خام بیش از ۲ درصد وزنی مشخص می‌شوند. علاوه بر این، دارای محتوای ترکیب فسفر حداقل 0.5 مول درصد و دارای درصد وزنی الیگومر نه بیشتر از 1.2 درصد وزنی هستند. این امر باعث می‌شود که محصولی که بعداً شکل می‌گیرد با استحکام مکانیکی برتر از تراشه‌ها به دست آید. محصول قالب‌گیری شده به‌دست‌آمده از نظر شفافیت و پایداری ابعادی عالی، بدون گچ یا تغییر در حجم داخلی و مقاومت در برابر حرارت عالی است. اینها خواص یک رزین پلی استر کریستالی اشباع است که می توان آن را به راحتی با قالب گیری بادی و مانند آن به شکل های دلخواه درآورد.